و محجوبيت و محروميت باقى مىمانند . آرى از علائم عارف آنكه ، آنان از مردم و تأثيرات و منافع و مضار آنها بىنياز هستند ، و از مراحل در نظر گرفتن مقاصد شخصى و مرامهاى خصوصى و نيتهاى مادى دور گشته و به جز پروردگار متعال مراد و هدفى در دل ندارند ، و سراپا در مقابل خواستهء او تسليم هستند . و آنان از دنيا و عيش دنيوى و زندگى مادى و برنامه‌هاى ظاهرى صرف نظر مىكنند . آنان با كسى غير از خدا نمىتوانند انس بگيرند ، و تمام سخن گفتن و اظهارات آنان ، و بلكه اشاره كردن و رموز امور آنان ، و بالاتر و دقيقتر از اينها تنفس و ادامه زندگى آنان ، همه از خداوند متعال و براى او و با او و در راه اوست . و به طور كلى مؤثر و سبب و علت و معين و مقصود و هدفى در تمام جريان زندگى و امور خود به جز پروردگار توانا و محيط و مهربان نمىدانند . آرى اين مرحله آخرين درجهء معرفت و ايمان است كه انسان به حقيقت خود كه سراپا ضعف و فقر و احتياج و محدوديت است معرفت پيدا كرده و هم به قدرت كامل و علم تمام و احاطه و اراده و حكومت و مالكيت و رحمت و فضل و عزت و كبريائى پروردگار متعال عارف باشد . فكر بهبود خود اى دل ز درى ديگر كن ، درد عاشق نشود به به مداواى حكيم گوهر معرفت آموز كه با خود ببرى ، كه نصيب دگران است نصاب زر و سيم